'Voel de kracht van uit je buik! Je kan het!' aldus trainster Hourya
24 januari 2012. Buiten was het grauw en koud. Maar voor 10 Haarlemse vrouwen, bijeen in het Haarlemse moedercentrum Doenja voor de feestelijke slotmiddag van de cursus ‘Weerbare Haarlemse Vrouwen’, was die dag beslist niet grijs van tint.
Want wat waren ze blij met het certificaat dat Claire Mettrop, presidente van Zonta Kennemerland hun die middag uitreikte. Het fraaie certificaat is het schriftelijke bewijs dat zij de training ‘Weerbare Haarlemse Vrouwen’ met goed gevolg hebben voltooid.
De cursus is met hulp van Cordaid en Dock Haarlem door Zontaleden opgezet en helpt de deelneemsters zich meer thuis te voelen in onze samenleving en een stap verder te komen.
Fadoui, Saida en de andere cursisten gaven een demonstratie van de diverse vaardigheden, die trainster Houriya Abbou hun tijdens de cursus had geleerd.
Weerbaar zijn, opkomen voor je zelf, nee durven zeggen: dat doe je door iemand van je af te slaan, te schreeuwen, maar ook door rustig en duidelijk te zeggen dat je het niet prettig vindt als iemand te dicht bij je komt.
Als er iemand ongevraagd en ongewenst aan de deur komt, dan kun je non verbaal duidelijk maken dat het tot zó ver en niet verder is door je breed te maken en door je handen tegen de deurpost te plaatsen. Op het eerste gezicht simpele zaken, maar zij kunnen een groot verschil maken. “Voel de kracht, vanuit je buik. Je kan het!”
Met deze kreet vuurde Houriya haar cursisten aan bij de laatste activiteit van de middag: een houten plank doormidden slaan. Niet zomaar een stuk hout, maar een plankje waarop de cursisten hun wensen en doelen voor de toekomst geschreven hadden, zoals een bedevaartstocht naar Mekka of een rijbewijs halen.
De Zontagasten keken hun ogen uit toen de ene na de andere vrouw onder luid applaus diep geconcentreerd met haar vuist dwars door het hout ging.
“En van te voren niet geoefend,” werd er bij verteld.
Het slotwoord was van Iesje Vermeulen, een van de initiatoren van de training. Zij nam geen afscheid van de cursisten, maar nodigde hen uit voor een vervolg.
En toen was er thee, koffie en een tafel vol koekjes en gebak, waar de kinderen stil van mee snoepten. Heerlijk, die Marokkaanse sfanj.